Gündüzler gecelerden daha karanlık
Karanlık ki güneşe hasret aydınlık

Bahçelerde gül yetişmez olmuş
Bülbüller bir gül aşkı ile dolmuş

Kâinat gülünü bekliyor aşkla
Bir gül ki geliyor sönmez ışıkla

Ey gül sen gelince diniyor ızdıraplar
Sen gelince yere serilir putlar

Seninle gülüyor güneşin yüzü
Kâinat seninle buldu gündüzü

Sen ki Ebu cehillerin kâbusu
Sen âlemlere rahmet yangınlara su

Ne geceler görmüştü şu garip dünya
Gelişinle gerçek oldu görülen rüya

Buyur ey gül, karanlığıma buyur
Aydınlatsın bu esrarı yüzündeki nur

Buyur bülbüllerin gönüllerine
Bir damla su ol kurumuş dillerine

Buyur adaletsizliğin gezdiği topraklara
Buyur ki karanlıklar bulaşmasın aklara

Buyur efendim gözyaşlarıma buyur
Gel de kelamullahı yeniden duyur

Gidişinle sağırlaşan kulaklarımıza
Buyur sana hasret dudaklarımıza

Sofralarımıza ve sevdalarımıza da gel
Yokluğunda sevdama sahte hevesler engel

Kirlenmiş ellerimize yüreğimize ilaç
Buyur aşkına giden tüm kapıları aç

Buyur efendim ellerini uzat bize
Gel mescide ashap gibi oturalım diz dize

Kardeşlerinin haline gel de şahit ol
Yoksa meşherde kalmaz ne çıkış ne yol

Sensizlik ve sessizlik içinde kalmış kuran
Sensiz nedir bu içimizde savrulan

Buyur Fatımanı da getir yanında
Ebu Bekir sağ Ali solunda

Ashabının tümünü getir ne olur
Bu gidişe yalnız sen diyeceksin dur

Kanmışlığımızla aldanmışlığımızla savaşmak için
Hamza’yı ve Ömer’i de çağır ve sor niçin

Niçin gönülleriniz böylesi kara
Niçin kuraniyetim İslam fukara

Kardeşlerin ateşlerde yanmakta
Ey gül bıraktığın güller solmakta

Buyur efendim sana hasret kâinat
Buyur efendim gözlerimiz kör ve fikir inat

Ey gül buyur ve bize bir kez gül
Belki kendine gelir şu kayıp gönül