Yalnızlığın yaşında kaybolmuş bir sevdayım
Mevsimlerin birbirine haykırdığı vedayım
Sessizlikte kaybolmaya yüz tutmuş bir nidayım
Kayıp sevdalarda kaybolmayan sesim ol!
Gece, uykusuz sevdaları tutmuşken,
Yüreğim yıllar sonra yüreğini bulmuşken,
Nefeslerim tükenip koşan zaman durmuşken,
Hatalarımı alıp, gel dua edenim ol!
Bilmiyordum sevdanın yakan birşey olduğunu,
Zamanın her an koşup koşup durduğunu,
Münker ile Nekir?in gelip hesap sorduğunu,
Yanlışlarımı yakıp, doğru cevaplarım ol!
Secdeden beş vakit çağırırken duymadım,
Minaredeki sese hiçbir zaman uymadım,
Ruhumu hapsedip de nefsime hiç kıymadım,
Ne gelip dinle beni, ne de sus diyenim ol!
Şimdi binbir tövbe ile geldim kapına,
Yanar gönlüm pişmanım yaptıklarıma
Bilmiyorum sağ çıkar mıyım yarına?
Aç kapılarını ve sen affedenim ol!
Bu yazı 508 kere okundu.
|
Büşra ZENGİN
