Üslûp kelime anlamıyla; duygu, düşünce, eylem ve hayallerin kişisel anlatım biçimidir.
   Siyasetçinin; insanın düşünüşlerine, duygularına, hayallerine, heyecanlarına verdiği reaksiyona da siyasi üslup denilmektedir.
   Yapılacak 12.Haziran Milletvekili Genel Seçimlerine yaklaşık bir aydan kısa bir süre var. Ama maalesef şimdiden siyasî üslûptaki bayağılık şaşırtıcı boyutlara ulaşmış durumdadır. Bunları söylerken tabii ki siyasetçilerimiz birbirlerini eleştirmesinler demek istemiyoruz. Partiler elbette birbirlerini eleştireceklerdir. Hatta eleştiri, muhalefetin önemli görevlerinden biridir. Eleştirilmeyen bir iktidarın sonu diktatörlüktür. Ayrıca eleştirinin olmadığı yerde muhakkak yolsuzluk da söz konusudur. Diğer taraftan iktidarlar da eleştiriye açık olmalıdır. Evet, bazen muhalefet, eleştirilerinde ölçüyü kaçırmış olabilir. Buna tahammül etmek iktidara düşer. Şeyh Edebali’nin Osman Bey için söylediği şu sözleri unutmamak gerekir:
“Ey oğul! “Bey” sin, bundan sonra öfke bize, uysallık sana... Güceniklik bize, gönül almak sana... Suçlamak bize, katlanmak sana...”
   Üslupsuz siyaseti eleştirirken siyasilerin düşüncelerinden değil; öncelikle onların ortaya koyduğu siyasi üslubun olumsuzluklarından duyduğumuz rahatsızlığı dile getirmek istiyorum. Elbette iktidar ve muhalefet kendi rollerini oynayacaklar; kendilerini savunup karşı tarafı haksız göstermeye çalışacaklardır. Ama muhalefet cephesine baktığımızda her şeye karşı olma, her şeyi eleştirme, her şeye yanlış deme anlayışının, yanlış olduğu kadar iktidarın da her şeyi iyi ve güzel gösterme ve muhalefeti yok sayma yaklaşımının doğru olmadığı görülmektedir. 
   Siyasi yaşamın hiçbir alanında, kırmadan dökmeden, hakaret ve küfre varmadan bir karşılıklı iletişime tanık olunmamaktadır, olunuyorsa bunlar, tam tersinde olması gereken enderliklerden olmaktadır.
   Siyasette tek başına diyalog ya da tartışma olamaz. Yani kişi ya da taraf kendisi çalıp kendisi söylemez, söylememelidir. Tek başına yapılan her şey kendini ifade etmekten öteye gitmez.
   Tartışma ya da karşılıklı diyaloglarda temel olan, karşılıklı bir alış veriş olmasıdır. Siyasette karşılıklı olarak diyaloglar birbirini anlama süreci üzerine kurulmalıdır, yani anlama ve algılamanın doğru olması gereklidir.
   Siyasette herkes kendi fikirlerinde ısrar edip karşısındakinin durumuna göre kendine pozisyon ayarlıyor ya da saldırıya geçerek, ikna amaçlı karşılıklı alışverişler yapmayı bir kenara bırakarak bir süre sonra karşılıklı hakaret-aşağılama kültürüne dönmektedirler.
   Bir yandan birlik, dayanışma, beraberlik nutukları atılırken; öte yandan kendini işin merkezinde görüp burnundan kıl aldırmadan üstün gelme, kendini her şeyden üstün görerek tamamen var olan olumlu değerleri bile yok eden bir noktaya gelinmektedir.
   Siyasette karşısındakini küçümseyerek, aşağılayarak, yok sayarak, hakaret ederek insan kazanılmaz. Ya da birey siyasal bir tartışma ve söz dalaşını kişiselleştirerek, kendisini başkalarının üstüne çıkararak da hiçbir kazanç sağlayamaz. Siyaset yaparken üsluba dikkat etmek lazım gelir. Yarın birbirimizin yüzüne bakamayacağımız söz ve davranışlardan özenle kaçınmak lazımdır.
   Peki, ama hiç düşündünüz mü? Bu talihsiz açıklamalar neden bir Saadet Partiliden, bir Has Partiliden veya bir Demokrat Partiliden gelmiyor? Bunun tek bir nedeni var. Oda yazımızın başında belirttiğimiz düsturdan kaynaklanıyor. Güzel düşünen insanın ağzı da güzel düşünür. Bir başkası tarafından kumanda edilmeyen bir insan, güzel düşünüyorsa ağzından da güzel cümleler dökülür.
   Siyasi propagandalardaki bu yanlış ve çirkin üslup bir bakıma olumsuz (menfi) siyasi anlayışın bir neticesidir. Menfi siyasi anlayış; siyasetin halka ve hakka bir hizmet vasıtası değil de kendi partisini üstün, haklı ve her ne şekilde olursa olsun başarılı çıkarmak; kendi partisini diğer vatandaşlardan ayırmak gibi yanlış ve zararlı bir yol seçmiştir.
   Bugün siyaset süratle irtifa kaybetmekte, hitabette üslup ve seviye de aynı şekilde düşmekte; eski, hazır cevap, kültür ve tarih bilgisi, nükte ve espri sahibi siyasetçiler, hatipler adeta tarihe karışmışlardır.
   Bugünlerdeki siyasi nezaket geçmiş yıllardaki siyasi nezaketi özletiyor. Medeniyet çerçevesinde gelişen bir rekabet vardı. Nezaket sınırları asla aşılmazdı. Nükteler havada uçuşur, hatta kitap bile olurdu.
   Elbette ki halk bu olan biteni izliyor. Umarım seçim günü geldiğinde seçmen bunları unutmayıp, siyasi üslubu darp edenlere cezasını sandık da kesecektir.
   Yazımızı Ziya Paşa’nın bir dörtlüğüyle bitirirken bir daha ki haftaya aynı köşede buluşmak üzere saygı ve sevgilerimi sunuyor, sağlıcakla kalın diyorum.
“Onlar ki verir laf ile dünyaya nizamat Bin türlü teseyyüp bulunur hanelerinde! Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz Şahsın görünür rütbe-i aklı eserinde!”