Bu  hafta, sizlerle bir sevincimi paylaşmak isterdim. Fakat öyle şeyler yaşandı ki bu sevincim gölgelendi. Geçen hafta,  Allah  isteyen herkese nasip etsin bir kızım oldu. Hastanede bu sevinci doya doya yaşayamadık. Bizim odada bir hasta daha vardı. Onlarında  aynı şekilde sevinçleri kursaklarında kaldı. Ebelere bir şey sorduğumuzda sinirli, asabi, defol gidin gibisinde cevaplar veriyorlardı. Korkumuzdan bir şey soramıyorduk. Neden korkuyorsunuz görevleri değil mi herkes görevini  yapmıyor mu? diyenler olabilir. Bunun cevabını ben bir sade vatandaş olarak vereyim. Çünkü bıçak altına yatmış hastalarımız, bizim ufak bir tartışmamızda zarar görecek olmayan ilginin yanında eziyetler başlayacak. Zamanında vurulması gereken iğneler, vurulmayacak vesaire. Eşimi, ziyarete gittiğimde bizim odadaki hastanın ağladığını gördüm. Teyze, gelinin neden ağlıyor dediğimde oğlum, biraz önce bir ebe iğne yaptı; fakat iğneyi sanki bir hayvana saplıyor gibi sapladı. İnsaf sahibi, kişiler hayvana bile böyle iğne yapmaz. Ağlayan kadında,  beddua etmeye başladı Allahım o beni ağlattı. Acılar içerisinde kıvrandırdı. Sende onu ağlat sende onu acılar içerisinde kıvrandır diye beddua etti. Biraz inancı olan kişiler, bilir ki bu beddualar geri çevrilmez. Bu ebe, bu şekilde arkasında beddua alırsa onun sonunu düşünmek bile istemiyorum. Üç dört gün kaldık. Odaları denetleyen kimseyi görmedik. Kirlenen çarşaflar değiştirilmedi. Üzülerek Soma Devlet Hastanesi Kadın Doğum Servisinde hijyen bahsedemiyorum.
Kat Sekreterinde, bir belge almam gerekiyordu. Odasında olduğunu söyledikleri için defalarca kapısına  vurdum. Kapıyı içerden kilitleyen görevli, bu ısrarım karşısında ne var? dediğinde bir saniye bakabilir misiniz? dedim. içerden önemli telefon görüşmesi yapıyorum dedi. Biraz sonra kapıyı açtı; fakat dövecek gibi saldırgan, asabi bir o kadar nezaketten uzaktı. Bu şikayetleri yazmayacaktım; fakat bize yapılan bu davranışlar bir başka vatandaşımıza yapılmasın. Bizim ülkenin vatandaşları  baş tacı edilmesi gerekirken neden paspas yapılsın. Bu ülkenin evlatları bunu hak etmiyor mu?  Tamamen ümitsizde değilim burada dayanışmanın komşuluğun bitmediğine de şahit oldum. Komşularım özellikle Şaban Bey ve ailesine Osman Bey ve ailesine Cemal Bey ve ailesine  Fevzi Bey ve ailesine çok çok teşekkür ederken ilgilerini esirgemeyen diğer komşularıma da teşekkür etmek istiyorum. ( Bu teşekkürleri yaparken güzel şeylerin de bitmediğini vurgulamak istedim.)
Evlat sahibi olmak gerçekten muhteşem bir olaymış Bu yazı vesilesiyle 10.06.2010 tarihinde doğan Ayşe Berra kızıma da aramıza hoş geldin evimize neşe getirdin diyorum. ( Bu sevincimi  hoş görün) Cenabı Hakk  herkesin gönlüne göre versin
HoŞ KALIN HOŞÇA KALIN SEVGİYLE KALIN