Sevgili Somalılar, Allahın bize emaneti ve bir lütfu olan canımız, her şeyimiz çocuklarımız için bu hayatta, başarılı olmaları, toplumda da saygın bir yer edinmeleri için her şeyi yapmak isteriz. Bazen nasıl davranmamız gerektiğini, çocuğun bazı soruları karşısında ne diyeceğimizi bilemeyiz. Hele günümüzde çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor bir olay. Onlarla nasıl iletişim kurarız, davranış şekillerimiz nasıl olmalı. Gelin bu konuyu isterseniz beraberce irdeleyelim. Öncelikle iletişim sosyal sürecin hayati noktasıdır. Özellikle çocukla kurulacak tutarlı ve etkili bir iletişim,çocuk eğitiminin ve mutlu bir yaşamın temel taşıdır. İletişimde kişiyi etkili kılan, insanlarla yapıcı olarak konuşmasını öğrenmedir. Aynı zamanda iletişimde temel ilke kabul etmedir. Başkalarını olduğu gibi kabul etmek, ilişkileri kuvvetlendirmede en önemli etkendir. Bu nedenle çocuğa yakınlaşırken onu ana-baba veya öğretmen olarak olduğu gibi kabullenmeli ve bu haliyle sevdiğini, önemsediğini hissettirmelidir. Unutulmamalıdır ki çocuğu kendi isteklerimiz amaçlarımız yönünde programlamak değil çocuğun yetenek ve özellikleriyle yönlendirmek onu eğitmektir. Çocukla iletişim kurmanın en etkili yolu onu DİNLEMEKTİR. Onu DUYMAK değil DİNLEMEK önemlidir. Çocuğun anlattığı önemsediği şeyleri pasifçe dinleyip tepkide bulunmamak çocukla iletişimde fazlasıyla zarar verir. Çocuk kendini fazlasıyla değersiz hisseder. Olumsuz duygular yaşamasına sebep olur. Çocukta etkin bir iletişim kurmak için, duygularını ifade etmesine yardımcı olunması gerekir. Genellikle çocuğu üzen, korkutan kötü duygulardan onu uzaklaştırmaya çalışırız. Oysa bu çocuğu daha çok üzer. Çocuk hissetmekle ve o an yaşamakta olduklarını karşıdan sözcüklerle duyduğunda rahatlar. Çünkü bir başkası, onun iç dünyasında yaşadıklarını anlayabilmiş ve bunu dile getirmiştir. Çocuklarla devamlı uzun ve sıkıcı öğütler ya da mantıklı açıklamalar yerine bir şeyin ne kadar çok istendiğini ona hissettirin. Böylece çocuğun gerçeği kabullenmesi kolaylaşır. Günlük yaşamda gerek ebeveyn-çocuk gerekse eğitimci-çocuk alanında yer yer mücadele yaşanır. Öyle ki zamanla bu bir güç gösterisi savaşına dönüşür.Böylesi durumda yapılacak en mantıklı şey’’çocuk olsaydım böyle durumda ben ne yapardım?’’ sorusunu cevaplamaktır. Böylece çocuğun karşısında yer yer olmak yerine onun yanında olunacaktır. Çocuğun hatalarını şamar gibi yüzüne vurmak, problemi çözmek yerine, içinden çıkılmaz bir hal olmasına yol açar. Oysa sorunu dile getirip,açıklık kazandırmak, çocukların o anda yapmaları gerekeni kendi kendilerine bulmalarına yardımcı olacaktır. Çünkü çocuk suçlanmak yerine konu hakkında bilgilendiklerinde yapması gerekeni anlar. Böylece kendisinin dinlenilip anlaşılmaya çalışılan da size inanmaya başlayacaktır. Dinlemesini bilmek de erdemli insanların yapacağı bir şeydir. Sağlıklı ve sevgiyle kalın.