Sevgili Somalılar, geçtiğimiz Pazar anneler günü olduğu için bu haftaki yazımızı çok sevdiğimiz her şeyimiz canımız annelerimize ayırmak istedim. Bizim bu dünyada var oluş sebebimiz, hayatımızın her alanında yanımızda olan, beklide farkında olmadan hayatının en güzel günlerini doya doya yaşayamadan bizim derdimizle uğraşan analarımız için, bu dünyada ne yapsak azdır. Kadınların hayattaki en mutlu acısı nedir bilir misiniz, elbette doğum sancısı. Doğumumuzdan kocaman adam olasıya kadar hayatımızda sürekli varlar. Başımız daralsa yetişir, hastalansak üzülür, sevinsek sevincimizi paylaşmak için ona koşarız. Ne cefakardır onlar, her şeye göğüs gererler. Bazen biz evlatlar olarak onlara layık olarak yaşaya biliyor muyuz acaba? Allah kimseyi hayırsız evlat yapmasın. Çok zor, atsan atılmaz dövsen dövülmez, evlattır deyip sineye çekersin. Birde anasız büyüyen evlatlar var, onların işi bu dünyada daha da zor. Sevgi kelimesinin ne anlama geldiğini bilmezler. Boyunları hep büküktür. Çünkü onlara öksüz denir. Büyüdükçe başka anneleri gözlemler, sonra gece yatağa girdiğinde uzun uzun ağlar, benimde anam olsa da boynuna sarılsam diye iç geçirir. Anası olanlara bakar da olumsuz bir şeyde anasının kıymetini bilmiyor diye iç geçirir. Ne anneler var adı analık, ne anneler var öz ana, bazen şaşırırız öz anayla üvey anayı ayıramayız. Allahın her insana sunduğu karakteri özelliği üzerimizde taşırız. Ama bu dünyada en önemli şey anamızın hayır duasını almaktır, ona öf bile demek günahların en büyüğüdür. Ya annesi olmayan ne yapsın kimin hayır duasını alsın, o zaman varsa annelerimizin kıymetini bilelim onları her zaman arayıp soralım. Bayramdan bayrama değil, telefonla hiç değil bizzat yanına gidip o mübarek ellerinden öpelim, mis gibi kokusunu doya doya içimize çekelim. Bence anneler günü bahane onlara kamyon kamyon çiçek alsak da haklarını ödeyemeyiz. Çocukken bize hep anne-baba olunca kıymetimizi anlarsınız derlerdi de bize masal gibi gelirdi, ama büyüyüp çoluk çocuk sahibi olunca insan bunun kıymetini daha iyi anlıyor. Ben şahsen çocuklarıma davranırken küçüklüğümde bana nasıl davranılmasını istiyorsam, onlara öyle davranmaya çalışıyorum. Bizler çocuklarımıza nasıl davranırsak onlar bize aynısının karşılığını verecektir, hem de çocuklarına da öyle davranacaktır. Duygu sömürüsü yapmak istemem ama benim annemde ben 14 yaşındayken hayata gözlerini yumdu. Bu satırları böyle duygularla yazıyorum. Somalı kardeşlerimizden ricam annelerini her zaman çok sevsinler, bu günden tezi yok daha sık arasınlar, onların istekleri emirdir, kimseye muhtaç etmesinler. Anası olan kıymetini bilirse cennetlik olur derler. Zaten cennet de onların ayakları altında değimli? Allah uzun ömürler versin de bir söz vardır hani anan öleceğine baban ölsün diye, o her zaman çocuklarını etrafında toplamayı bilir. Onlar bu dünyanın mübarek insanları bence. Allah herkesin anasına-babasına uzun ömür versin. Sağlıklı ve sevgiyle kalın.