Sevgili Somalılar yaşamımızda yıllarca emek verdiğimiz insanlar mutlaka vardır.Bu insanların bazısı hayatımızın içinde hep varsa bile kimisinin de değer verdiğimiz kadar olmadığını görebiliyoruz.Ama insanların hayat felsefesi sizce nasıl olmalı derseniz, iyilik yap denize at Halik bilmezse Maalik bilir sözüyle orantılı hareket etmeliyiz diye düşünüyorum.Nankörlük edebilir insan bu o insanın sorunu sizler bıkmadan bu felsefeden hareket etmeyi sürdürmelisiniz.Arkamızdan konuşanlar kötü sözler söyleyecek bir şey bulamamalı.Yani iyiliği ve sevgiyi hak etmeliyiz.Bu konuda sizlerle paylaşmak istediğim bir hikaye var.
Kadın her sabah olduğu gibi o günde beyaz değneği ve el yardımı ile otobüse binmişti.Şoför: Soldan üçüncü sıra boş hanımefendi ,dedi.Kadın 32 yaşında güzel bir bayandı ve eşi oldukça yakışıklı bir deniz subayı idi.Bundan birkaç ay önce yanlış bir teşhis sonucu gerçekleştirilen ameliyatla gözlerini kaybetmişti genç kadın ve asla göremeyecekti.Kocası ameliyattan sonra acı gerçeği öğrenince yıkılmış ve kendi kendine bir söz vermişti.Asla karısını yalnız bırakmayacak,ona sonuna kadar destek olacak,kendi ayakları üzerinde durana kadar cesaret verecekti.Günler geçiyordu.Kadın her geçen gün kendini daha kötü hissediyor,çok sevdiği kocasına yük olduğunu düşünüyordu.Eşinin bu içine kapanık,karamsar hali kocayı çok üzüyordu.Bir an önce bir şeyler yapması gerekiyordu;karısı günden güne kendi içine kapanık yaşıyordu.bütün gün düşündü koca; nasıl yardım edebilirim,güzeller güzeli eşime? diye.Birden aklına eşinin eski işi geldi.Geri dönmesini isteyecekti.Ama bunu ona nasıl söyleyecekti?.. Çünkü artık çok kırılgan ve neşesizdi.Bütün cesaretini toplayarak akşam karısına konuyu açtı.Karısı dehşetle gözlerini açtı: Ben bunu nasıl yaparım,ben körüm! ,diye bağırdı.Kocası ona destek olacağını,her sabah kendisinin işe bırakacağını ve akşamları da iş çıkışında alacağını ve ona çok güvendiğini söyledi.Çünkü eşini tanıyordu ve bunu başarabileceğini biliyordu.Kadın büyük bir umutsuzlukla kabul etti.Çünkü eşini çok seviyordu ve onu kırmak istemiyordu.Her sabah eşini işine bırakıyor ve akşamları da alıyordu fedakar koca.Günler böyle ilerledi,karısı eskisinden biraz daha iyiydi.Fakat kocası daha fazlasını istiyordu;kendisine söz vermişti,sonuna kadar gidecekti.akşam karısına: Artık işe kendin gidip gelmelisin , dedi. Kadın şaşırmıştı.Bunu asla yapamayacağını söylemişti.Kocası ısrar edince onu yine kıramadı ve bütün cesaretini topladı.Bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu.Sabahları kadın artık otobüs durağına kendisi gidiyor,otobüsüne biniyor ve otobüsten inerek işine gidebiliyordu.Günler günleri kovaladı,hiçbir problem yoktu.Yine bir gün otobüse binerken,şoför: Sizi kıskanıyorum,hanımefendi dedi.Kadın kendisine söylenip söylenmediğini anlayamadan, Neden? diye sordu.Şoför: Çünkü her sabah sizin arkanızdan bir deniz subayı genç adam otobüse biniyor ve bütün yol boyunca sevgi ile size bakıyor,otobüsten indikten sonra yeşil ışıkta yolun karşısına geçmenizi bekliyor,siz binaya girdikten sonra arkanızdan öpücük yollayıp size her gün sevgiyle el sallıyor , dedi.BÖYLE BİR SEVGİYİ HAK EDECEK İNSANI BULABİLMENİZ DİLEĞİYLE….Sevgiyle kalın.