Bundan yaklaşık bir yıl önce düzgün bir adamın hayvan sevgisi uğruna hayatını kaybettiğini yazmıştım. Her ölüme, her acıya alıştığımız gibi bu acıya da alıştık.
Ama Melih’i unutmadık.
Geride kalanların adım adım yaklaştığı gerçek hayata Melih başlayalı bizim için tam 1 yıl oldu. Hiç kimselerin yaşamak istemediği o illet trafik kazası birinin sevdiklerinin bitmeyecek özlemini başlatırken bir başkasının vicdan sızılarına neden oldu.
Bunları yaşamayı kimse istemez.
Biz de geçen yıl “Ne diyelim Takdir-i İlahi; Ya da Savaştepe Yol çatısı” dedik...
4-5 ay sonra aynı şeyleri konuşuyor olur muyuz dedik ya…
4-5 ay sonra değil ama 1 yıl sonra o Savaştepe Yol çatısındaki tuhaf kavşak nihayet yapılır oldu. Orayı lütuf değil zorunlu olduğu için yapmak zorunda olanlar yolu bitiriyor.
Olası kazaların taraflar üzerindeki fiziki ve ruhi mağduriyetleri yaşanmasın dediğimiz bu kavşakta nihayet sona gelindi artık.
Bunu da demiştik işte: Savaştepe Yol çatısındaki bu kavşak yapılır da, Barış Manço gibi halkın sanatçısına gösterdiği hak edilmiş vefa Melih Çiler’e de gösterilirse ve oraya adı verilirse bu adam gibi adam sadece ailesinin ve arkadaşlarının anılarında değil Soma’nın giriş kapısında da yaşatılır dediydik ya…
İşte zamanı geldi.
Saygıdeğer Eğitim camiamız bunu yaptıracak güce sahipsiniz.
Öğretmenler gününde bir eğitim emekçisinin daha adı yaşatılır.
Ben belki duygusal davranıyorum ama oraya da MELİH ÇİLER adı yakışmaz mı ?