“Cennet annelerin ayağının altındadır” (Hz. Mühammed SAV)  
Bu güzel sözü söyleyen o mukaddes insanın bildiği çok daha güzel şeyler var ki; Bu hadisini söyledi.
Asr-ı saadetin insanlarından rivayet edilerek günümüz kadar geldi.
Kıyamete kadar da yaşayacak.
Annelerin, ayaklarının altında olduğu müjdelenen cennete girmek için bu hayatta çok çaba harcamalarına gerek yok bence.
Evlatlarına kendiliğinden içgüdüsel, doğal olarak kol kanata gerdikleri zaman bunu çoktan hak ediyorlar.
Onların sevgisinin altında ezilmek mutlulukların en güzeli.
Acı olan bunu fiilen yaşayamamak.
Var olduğunu bildiğin ama dokunamadığın insanı kucaklayamamak.
Ayağının altını öpememek.
Ellerini öpememek, sohbet edememek
Düşündüklerini diyememek
Öyle zor ve öyle dayanılmaz ki!...
BÜTÜN CANLILARIN,
BÜTÜN CANLILARIN ANNELERİNİN ELLERİNDEN ÖPÜYORUM.

DİYEMEDİM ANNE
Bugün yağmur vardı,
Soğuk ve nefesi donmuş ayaz da vardı;
Bir ses konuştu hemen yanı başımda
Titrek ve kısıktı…
Hani dokunsalar ağlayacaktı telefonda
“Anne iyi misin? Gelip alayım mı seni “ dedi
“Üşüyor musun, var mı battaniyen? “dedi
Ardından; “Uğrayamadım bu ara;
Ama bir ara yanına varacağım mutlaka” diye ekledi…
Yalnız bırakışından utandı belki de vicdanında…

Bense suskundum,
Dudaklarım düştü soğukta çocuklar gibi
Hiç utanmadım ağladım
Kimseler fark etmedi yağmurlardan başka…
Çünkü ben de özledim seni anne, çok özledim.
“Gelip alayım mı” diyemedim anne !
Çok özledim sıcacık nefesini
Üstüme titremeni …
Ve görseydin ağladığımı
Sen de ağlardın ağlıyorum diye
Şimdi oğlum sarılıyor bana anne gibi,
“Ağlama baba, O şimdi cennette” diye!...