Çok korkuyorum…
Son günlerde azıtan terör eylemlerinin ardından tanıdığım birinin evladına bir şey olacak diye çok korkuyorum. Bu korku mahcubiyetle birlikte psikolojimi de bozuyor. Tanıdığımın evlâdı can da tanımadığımın evlâdı can değil mi diye?
Şehit düşenler tanımadığımız birilerinin evladı. O evlatların anaları babaları da evlatlarının ilk adımlarını, attâya gidişlerini, okullara kayıtlarını, mezuniyetlerini, ilk kız arkadaşlarının heyecanını, askere uğurlanışlarını yaşadı.
Hayata yeni başlamışlardı ama hiç tanımadığımız insanların evlatları şehit düştü.
Bir gün apansız bir zamanda, kapılar çalınacak da bir astsubay, önlüklü bir psikolog, resmi bir görevli eşliğinde acı haberi getirecek diye akılları fıttıran insanların yerine kendimi koyunca, içimi çıldırasıya bir  karamsarlık kapsıyor.
Ertesi gün yapılacak cenaze törenlerinde hamaset nutuklarını atacakların çocuklarına da bir şey olmasa diye Rabbime yalvarırken yarın ki nutku hazırlayacak yetkiliye o ananın babanın cevabı nasıl olur acaba? Ankara’daki patlamada evladını kaybeden babanın “Bana oğlumu getirin” şeklindeki haykırışını sadece evladını yitirmişler birebir anlayabilir. Gerisi için teferruattır.
Evladım diye aklı yerinden oynayan vatan sağ olsun derken suçu kimde arar acaba? Böylesi bir iki yüzlülük ortamında ben şehit anasına "Ana sen dur üzülme bekle bu işler düzelecek, vatan bölünmez" derken vatan bu işin neresinde dersiniz?
Şehit diye bağrımıza bastığımız Mehmetçikler bir daha bize ebediyen gözükmeyecekler. Ama o şehidin anası onun gülmesini ağlamasını kızmasını bir kız ile elele tutuşmasını evlenmesini çocuğunu kucaklamasını hiç yaşayamayacakken sen o anaya neyi nasıl anlatacaksın?
Korkum işte bu.
Bu korkuyu kimse tarif edemez.
Tanıdık birinin şehit düşmediğini "oh çok şükür" nidalarıyla karşılarken tanımadık birinin şahadetini şehit anasına “metin ol ana. sen üzülme; Kahrolsun PKK” dediğin zaman PKK yı kahrettiğini mi sanacaksın? Terör örgütünün kendinde güç bulduğu, ona pekeke deyip sırtını sıvazlayanların demokrasi adına ses çıkarttırmayacak olanlar mı o acıları yaşayacak? En korktuğumuz şey evlat acısıyken o şehit düşen askerin anasına nasıl olup başsağlığı ve sabır dileyeceksin.
Utanma arlanma olur insanda. Af edersiniz eşek eşekken dehten çüşten anlar. Ama lanet olası terör örgütü ve yalakaları da ne dehten anlıyor ne çüşten. Bin yıldır bir arada yaşayan dünürleri birbirine nefretle bakar hale getirdiler.
 Amaçları da bu değil mi zaten? Onlar amaçlarına adım adım yaklaşırken biz birlik beraberlikten adım adım uzaklaşıyoruz farkındaysanız.
Halbuki bu terör belası korkmak bir yana ortak cesaret ile defedilir ancak!...