Köşelerde sorunlara dem vurmayınca ayrı eleştiri alırsın, üstüne gidince ayrı eleştiri alırsın. Nitekim öyle de oldu. Stockholm sendromuna tutulmuş sevgili halkımız için Turgutalp’e minibüs sorununu çözmek önemli değil artık.
Böyle de olur havasında sevgili halkımız. Bari Azot’tan Barış Manço kavşağına kadar bir araç, Barış Manço’dan Ticaret Odası lokaline kadar bir araç, oradan da Soma içine kadar bir araçla gidilsin. (!)
Battı balık yan gider. En iyisi bu.
Nasıl olsa çözümlenmeyecek.
Şu anda herkes minibüsteki emekçi şoförün yakasına yapışmış durumda. Sorunu çözecek merci o olmadığı için hem çalışıyor hem katlanıyor. Adamın kafası şişti
Bundan sonra bunları yazmanın da manası yok artık. Herkes kaderine razı durumda...
Böyle olunca biz de anılardan söz edelim:
Hasan Rıza Soyak’ın naklettiği ve Atatürk’ün kamu yöneticisine verdiği değeri gösteren bir anı:
    “Atatürk, bir sabah derhal İzmir’e gitmek istediğini söyleyerek hazırlık yapmamızı emretti. Seyahatlere çıkarken genellikle amacını da bildirirdi. Bu defa hiçbir sebep göstermedi. Hazırlandık, derhal yola çıktık.
    İzmir’deki ilk akşam yemeğine bazı zatlar ile beraber, Vali rahmetli General Kâzım Dirik ve parti müfettişi Balıkesir mebusu Hâcim Muhittin Çarıklı da davetliydi.
    Atatürk saati gelince, üst kattaki odasından inip misafirleri ile beraber yemek salonuna girdi. Ben de büyük holde bir koltuğa oturdum, dinleniyordum. Oturduğum yerden sofradakiler görünmüyor, fakat konuştukları işitiliyordu. Birdenbire Atatürk’ün sesi yükseldi:
“Paşa hazretleri, burada vali Devletin temsilcisidir; Koskoca Vali!… Burada ben bile onun kararlarına göre hareket etmek zorundayım. Mesela, bana bugün sokağa çıkma diyebilir ve ben buna uymak zorundayım. Çünkü buranın asayişinden her şeyinden o sorumludur!…” diyordu.
Hiddetli olduğu belliydi. Ne olmuştu, niçin ve kime kızmıştı?
İlk anda anlayamadım. Bir ara benim ismimi de telaffuz ettiğini duydum,. Daha sonra biri gelip “Paşa Hazretleri sizi istiyor” dedi.
Kalkıp salona girdim, sağında Vali Kâzım Dirik ile Hâcim Muhittin Bey vardı:
“- Bak çocuk!…” dedi, Hâcim Muhittin Çarıklı’yı göstererek, “Beyefendi Parti müfettişliğinden çekilecekler; senden Parti Genel Sekreterliğine bir istifa mektubu yazmasını rica ediyorlar. ”
Biraz durdu; Çarıklı’ya baktı:
    - “ Bunu telgraf yapsak daha iyi olmaz mı beyefendi ?” diye sordu, Çarıklı kabul yollu başını eğdi; tekrar bana döndü:
-    “Hadi böyle bir telgraf hazırla, getir!… Beyefendi imza edeceklerdir.”
emrini verdi. Tabii telgraf yazıldı, imzalandı ve çekildi. Ondan sonra Atatürk sabaha yakın bir saate kadar hep Çarıklı ile meşgul oldu, kendisine büyük iltifatlarda bulundu.
    Ertesi gün yanına girdim.  Geceki olayı hatırltınca;
“- Bu büyük bir derdimdir çocuk!” dedi… “Bak sana izah edeyim. Ankara’da kulağıma gelen bazı dedikodulardan vali Kâzım Paşa ile Parti müfettişi Hâcim Muhittin Bey arasında bir geçimsizlik olduğunu fark etmiş, Hâcim Muhittin beyin mebusluk ve parti müfettişliği sıfatlarına dayanarak, Kazım Paşaya hükmetmek sevdasına kapılmış olmasından şüphelenmiştim. Buraya işte bunun için, yani durumu yakından görüp incelemek için geldim. Daha ilk temasımda şüphemin yerinde olduğunu hissettim. Hele akşam sofraya otururken, Hâcim Muhittin Beyin kendisine yer göstermiş olmama rağmen, valinin önüne geçmeye davrandığını görünce artık dayanamadım. Böylece bildiğin netice meydana geldi.”
Birkaç dakika sustu, düşündü tekrar konuşmaya başladı:
- “Efendim; Vali bulunduğu vilayette Devletin temsilcisidir. Oranın her halinden kanunen o sorumludur. Parti müfettişinin ise orada kanuni ve resmi hiçbir sıfatı, hiçbir sorumluluğu yoktur. O’nun vazifesi, nihayet parti işlerini düzenlemekten ibarettir. İcra işlerine müdahale edemez, etmemesi lâzımdır. Fakat bizde ta İttihat ve Terakki murahhaslarından kalma bir itiyat vardı. Bu zatlar kendilerini icra işlerinde de yetkili saymakta ve öyle hareket etmekteydiler. Şimdi görüyorum ki; “Vali ve müfettiş iki samimi arkadaş gibi baş başa verir, konuşur, anlaşır ve işleri elbirliğiyle yürütürler” mütalaasında bulunuyorlar. Bu mütalâa katiyen yanlıştır. Ne kadar iyi geçinen, anlaşılabilen yakın arkadaşlar olurlarsa olsunlar, iki insanın her meselede aynı görüş ve düşünüşe sahip olması imkânsız bir şeydir. Şu halde düşünelim! Parti müfettiş ve reislerinin icra işlerine karışmasını hoş görmekte devam edersek netice ne olacaktır?
Ya Vali müfettişi yahut da müfettiş Valiyi etkisi altına alacaktır. Eğer Vali, Parti müfettişini yedeğine alırsa, müfettiş beyden beklenen hizmet sıfır olmuş demektir. O halde neden, boş yere adam kullanıp emek ve para harcamalıdır?
Burada biraz durdu; gözleri dalgınlaşmış, yüzü hüzünlü bir hal almıştı.
- “Çocuk” dedi, “Bilir misin ki İttihat ve Terakki’nin başarısızlığa uğramasının en önemli nedenlerinden biri, idareyi sorumlulardan çok sorumlu olmayanların eline bırakmış olmasıdır. Dahası var: Particilerin icra işlerine karışmaları yüzünden herhangi bir yerde mesuliyeti icap eden bir hal olursa ne yapılacaktır? Kanunen valiyi sorguya çekmek lâzım değil mi? Evet ama bunu hangi vicdanla ve nasıl yapabiliriz ki? Biçarenin başına parti müfettişini  yahut reisini bile bile biz musallat etmişizdir. Müfettiş ve reis beylere gelince, onlar müdahale ve tazyiklerini inkâr etmeseler bile pekalâ “Biz bunu bir mütalâa olarak söylemiştik, mesul olan Vali bey mütalâamızı kabul etmez, bildiği gibi hareket edebilirdi” diyerek işin içinden çıkabilirler. Bu şu demektir ki, mesuliyet ortada kalmıştır.
Olmaz çocuk, böyle şey olamaz; buna meydan vermemek lâzımdır. Sorumlu Devlet memurlarının kanuni yetkilerini ve sorumluluklarını gözden uzak tutmayarak, her zaman tam ve serbest olarak kullanmalarını temin etmeli, icra işlerine kim olursa olsun, sorumsuz adamları karıştırmamalıdır.” Dedi.
Demek ki Gazi Paşa, idare hayatımızda pek tehlikeli gördüğü sakatlığı ortadan kaldırmak için harekete geçmiş, düşündüğü önlemler üzerinde Parti Genel Yönetim Kurulu ile de uyuşmuştu.
Bu şeklin sakıncaları çoktu. İtiraf ederim ki, nedenlerini yakından bildiğim halde kendisi ile görüşünceye kadar ben de onlar arasındaydım. Seyahatten dönünce de bir vesileyle bu konuda ileri sürülen aksi mütalâaları ve şahsi düşüncelerimi arz ettim.
- “Evet!” dedi, “Doğrudur; kararımız bir takım başka sakıncalar doğurabilir. Fakat kanun karşısında sorumsuz olan adamların Devlet işlerine hakim olması itiyadını ortadan kaldıracağı için getireceği yarar, o sakıncalardan daha büyük olacaktır. Devletin bünyesinde arzumuz, elbette bir gün Devlet idaresini en ileri bir şekle ulaştırmaktır.
    Görüldüğü gibi; Atatürk’ün aynı zamanda parti genel başkanı sıfatıyla da Devlet işlerinde ne kadar hassas olduğunu Hasan Rıza Soyak’ın anılarından anlıyoruz.