- Emel?den babasına -
Büyük ve yaşlı bir incir ağacı vardı,
Hatırlar mıydı seni o bulanık hâtıralardan
Acaba hiç suçluluk hissine kapıldı mı
Sana yardım edemeyişinden 
O gün, sen kıvrım kıvrım kıvranırken acıdan?

Anıların tam orta yerinden hatırlarım
Kornasından tanıyıp senin geldiğini anlardım,
Üzerinde koskocaman emel yazan
Kırmızı burunlu o kamyonu;
İlk arabamızdı onun için unutmam
Plâkası da a-re üçyüzondokuzdu.

Nerelerde o ağaç şimdi,
Hiç mi yardım edemezdi o gün sana
Hadi ben küçüktüm, bilmezdim
O yaşlıydı; O bari diyemez miydi
?Karnını tutarak sancıdan kıvranan
 Bu adamın bir kızı var ilkokulda
 Birde kardeşi var daha kundakta??
O kundaktaki baba olacak gittiğin Ekim?de
iincir ağacının altına uzanışının üzerinden
Yirmisekiz sonbahar geçtikten sonra?

Hastanede doyamadığım yanaklarından
Öpüşümü hatırlıyorum seni,
Zaman silemedi kulaklarımdan
Bana ? Kızııım ? diye seslenişini..
Doktorlar açıp kapatmışlar hemen
- Neyi açıp kaptılarsa artık -
Amcam galiba bir şeyler biliyordu da
Beni ürküten sadece senin yokluğundu.

Kesip attı amcam o incir ağacını
Sadece buğulu bakışlarından hatırlamak için seni.
Kesmeseydi de amcam o ağacı
Bir tek şunu sorabilseydim o?na
Babasızlığı sen bilir misin
Sen hiç babasız kaldın mı incir ağacı