Sporcular müsabakalarda veya yarışmalarda dereceye girmek ya da kazanmak adına stres ve baskıya maruz kalmaktadırlar. Bir yarışmada dereceye girmenin veya bir müsabakayı kazanmanın çok fazla getirisi olduğu durumlarda, sporcu buna bağlı olarak kazanacağı parayı, altın madalyayı veya ulaşacağı şöhret için en iyi yolun antrenman yapmak, çalışmak olduğunu bilse de bunu kolaylaştırmak ve çabuklaştırmak adına sağlıklarını ve spor kariyerlerini daha da kötüsü hayatlarını riske atabilmektedirler. Uzun yıllardan beri sporcular performanslarını artırabilmek için değişik maddeleri kullanmaya eğilimli olmuşlardır. Fakat doping maddelerinin kullanımı 1980 li yıllardan sonra hızlı bir ivme kazanmıştır.
 Doping, sporcunun yarışma sırasında fiziksel ve zihinsel performansını arttırmak amacı ile "Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC) tarafından yasaklanmış madde veya yöntemlerin sporcu tarafından bilinçli veya bilinçsiz olarak kullanımı" olarak tanımlanmaktadır. Doping hem haksız rekabete zemin hazırlaması, hem de sporcu sağlığını kısa ve uzun süreli olarak bozar ve hatta olası ölüm risklerinin oluşmasına neden olmasından dolayı spor etiğine aykırıdır. Bu nedenlerle doping WADA, Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC), FIFA, UEFA, FIBA, IAAF, FIG gibi uluslararası spor organizasyonları tarafından yasaklanmıştır.
 Her sporcu düzenli beslenme, doğru antrenman yaparak ve pozitif bir motivasyon ile performansını en üst seviyeye çıkarabilmektedir. Sporcu, doping maddesinin kullanımı ile bu elde edilen performansın da üstüne çıkabilmeyi hedeflemektedir.
      Doping maddelerinin zararlarını şöyle açıklamak istiyorum. Doping maddelerinin hemen hemen hepsi vücutta kısa ya da uzun süreli yan etkilere neden olmaktadır. Özellikle sporcular tarafından en çok kullanılan erkeklik hormonu benzeri maddelerin kalp krizi, iyi ve kötü huylu tümör oluşumu, karaciğer fonksiyon bozukluğu, kısırlık gibi rahatsızlıklara neden olduğu bilinmektedir. Bu maddeleri kullanan sporculardan bazılarının, sportif yaşamları sırasında ya da sporu bıraktıktan sonra bu maddelerin kullanımı nedeniyle oluşan hastalıklar yüzünden öldüğü bilinmektedir.
      Yıllardır spor yapan ve bu işin içinde profesyonelce çalışan biri olarak doping kullanan sporcular için şunu söylemek istiyorum. Kendine güveni olmayan ve başarısız olma psikolojisini kaldıramayacak kadar kişiliği zayıf olan sporcuların başvurmuş olduğu gereksiz bir girişimdir. Diğer bir tabirim ile sporcunun acizliğidir. Ben doping den ziyade bir sporcunun kafa olarak kendini hazırlamasının dopingden daha etkili olduğunu düşünenlerdenim. Bu konuda haklı olduğumu ispatlayacak başımdan geçen gerçek bir olayı sizinle paylaşmak istiyorum.
 Antrenörlüğümün ilk yıllarında amatör bir takımda antrenörlük yapmaktaydım. Bu takım ile güzel bir çalışma imkânı yakalamıştım. Takım olarak iyi bir seviyede futbol oynayarak maçlarımızı oynuyorduk. Bir gün antrenmandan sonra takımımın soyunma odasında kendi aralarında konuştuklarını duydum, hiç tereddüt etmeden bu hararetli konuşmanın ne olduğunu merak ederek kulak misafiri oldum. Takımdaki her oyuncu sırayla konuşarak duygu ve düşüncelerini anlatıyordu ama bu düşünceleri önümüzdeki hafta sonu oynayacağımız rakip takım hakkındaydı. Oyuncular sırayla rakip takımın çok güçlü olduğunu ve bu hafta sonu yine 5–6 gibi farkla yenileceklerinden bahsediyorlardı. Özellikle kalecimin rakip takım oyuncularının ismini söyleyerek (Ahmet 3 gol atar, Mehmet 2 gol atar) kaç gol yiyeceğini söylemesi ise beni gerçekten şok etmişti. Bütün oyuncular başları önde evlerinin yolunu tutmuş gidiyorlardı. Maça iki gün kala yaşadığım bu olay benim için oynanmadan kaybedilen bir maç olmuştu. Hiçbir oyuncum bu maçı kazacağımızı hayal bile etmiyordu. Bende önce ki sezonlarda rakip ile oynanan maçları araştırdım ve karşıma korkunç derecede alınmış kötü sonuçlar çıktı. 7–0, 6–1, 4–0 gibi alınan mağlubiyetler benim takımımın kafa olarak bu maça hazırlanmasını engellemekteydi.
 Maç günü gelmişti takımım soyunma odasında toplanmış, herkes formasını giymiş ve ben maç konuşması yapmak için yerimi almıştım ki bütün oyuncularımın kafasının yere baktığını fark ettim. Bir gece öncesinden yapmayı planladığım sinsi bir oyun ile takımımı bu maça hazırlama planımı yapmaya karar vermiş ve uygulamaya koyulmuştum.
  Soyunma odasında şu konuşmayı gerçekleştirdim; Arkadaşlar sessiz olun ve beni dinleyin. Öncelikle soyunma odasının kapısının ve pencerelerinin iyice kapalı olduğunu kontrol edin.  Size bir şey söyliycem ama herkes bu konu hakkında hiç bir yerde bir şey söylememesi için yemin edecek dedim ve takım şaşırmış bir halde yemin etti. Tüm oyuncularımın gözü artık bende idi ve benim ağzımdan çıkacak cümleleri merak ediyorlardı. Arkadaşlar bu hafta benim Almanya dan akrabam geldi ve benim antrenörlük yaptığımı bildiği için Almanya daki sporcuların kullandığı özel bir hap getirdi. Bu hapı içen bir sporcu kesinlikle yorgunluk nedir bilmezmiş. Bende size bu haplardan getirdim ve maçtan yarım saat önce içilmesi gerekiyormuş dedim. Bazı oyuncular hayır hocam içmeyiz, dopingdir o demesi ile ben hemen sözlerini keserek arkadaşlar size zararlı olacak bir şeyi size nasıl vereceğimi düşünürsünüz. Öyle bir şey olsa sizin sağlığınızı tehlikeye atarmıyım hiç dedim. Tabi takımımın bana olan güveni ve sevgisi bu yapmış olduğum rolü bütün takımın inanmasını kolaylaştırmıştı. Bütün takıma plastik bardak dağıttım ve herkes aynı anda su ile yutacak dedim. Çiğnemek yok, yuttuğun zaman etkisini daha iyi gösterir dedim. Bütün takımın bir elinde su dolu bardak diğer elinde kahverengi bonibon şekeri, maça yarım saat kalmıştı ve takıma iç dedim bütün takım içmişti ağızlarını açıp kontrol bile yapmıştım, eğer biri bile çiğnemiş olsa yuttukları şeyin bonibon şekeri olduğunu bilecekti. Takım maç ısınmasından bir geldi ki soyunma odasında kendi kendine sıçrayan oyuncumu ararsın, duvara top atarak tutan kalecimi ararsın, hepsi değişik hareketler yaparak bana hocam bu ilaç süpermiş ya kendimi çok iyi hissediyorum diyordu. Ben ise gülmemek için kendimi zor tutuyordum ve onlara sessiz olun duyan olur diyordum ki inandırıcılık tam olmalıydı. Takımım fişek gibi maça çıktı ve senelerdir yenemediğimiz rakibi 3–1 gibi skorla yenmiştik. Takımım soyunma odasına çığlıklar ve şarkı söyleyerek geliyorlardı ki ben onları soyunma odasında bekliyordum. Oyuncular içeri girdiğinde benim yüzümdeki gülümsemeyi fark ettiler ve bende daha fazla dayanamayarak kahkaha atıyordum, oyuncular ilk kez beni bu şekilde görüyorlardı ve şaşkınlık içerisinde hocam ne oldu sen hiç böyle gülmezdin diye soruyorlar. Onlara şöyle dedim bırakında bu olay bende meslek sırrı olarak kalsın. Sporcuların hepsi hocam bize de söyle ısrarlarından sonra hepsine oturun bakalım yerlerinize dedim. Arkadaşlar doping diye bir şey yoktur, asıl doping sizin kafanızdadır dedim. Eğer siz bir şeyi başaracağınıza inanırsanız başarırsınız dedim. Oyuncular neden öyle diyorsunuz hocam verdiğiniz ilaç çok etkiliydi hiç yorulmadık ve hala bir maç daha oynayacakmış gibi hissediyoruz kendimizi diyorlardı bana. Ben daha fazla dayanamadım ve arkadaşlar size içirdiğim hap ilaç değil di o bonibon şekeriydi dedim. Hepsi hayır hocam saçmalama olur mu öyle şey biz çocukluğumuzda çok yedik bonibon şekeri diye çıkıştılar. Ben ise takım kaptanını çağırdım ve git dedim dışarıdaki çöp kovasını getir. Çöp kovasını soyunma odasının tam ortasına dökmeden önce dedim ki arkadaşlar sadece kahverengi olan bonibon şekerlerini göremeyeceksiniz diğer renkleri burada dedim ve ters çevirdim bütün takım gördükleri boş bonibon kutuları ile kahverengi hariç diğer renkteki bonibon şekerlerini görünce şok oldular. İnanmakta çok zorluk çekiyorlardı ama benden çıkan kahkaha ise iyiden iyiye artmıştı. Vay be hocam bize bu maçı bonibon şekeriyle kazandırdın ya helal olsun sana ömür boyu bunu unutmayız diyerek beni ortalarına alıp ıslattılar ve çılgınca marş söyleyerek sevincimizi paylaştık.
      Bu yaşadığım gerçek olay bana şunu bir kez daha gösterdi. Doping insanın içindedir ama onu dışarı çıkarmak yine o kişiye kalmıştır…