Anki sözü aldı:
- Değerli kitap arkadaşlarım her ne kadar aramızda Piksi’nin fikirlerini beğenmeyenler olsa da ona saygı duymak zorundayız. Kabul etmeliyiz ki insanları bizden daha iyi tanıyor. Aramızda otuz yıldır dışarı çıkmayan kitaplar var. Ben az önce en çok onların bağırdığını görünce şaşırdım doğrusu. Lütfen bilgiye açık olun. Piski zaten yıpranmış bir kitap. Sizin gibi ahşap raflarda eskimemiş. Sahaflara atılmış, tekmelenmiş. Romki’yi kırmayıp buraya gelmiş. Onun deneyimleri bizim için önemli. Bir ansiklopedi olarak onun düşüncelerini beğendim. Şimdi sizi Dedki’nin davetiyle aramıza katılan arkadaşımız Bilki ile baş başa bırakıyorum.
Bilki alkışlarla karşılandı. Bir iki öksürüp konuşmaya başladı:
- Değerli arkadaşlarım. Ben de işe en başından başlamak istiyorum. Matbaa bulunduğunda kitap yazımı ile uğraşanlar ayaklandı. O zamana kadar kitaplar elle çoğaltılırdı. Bazen çoğaltan kişi kitapta kendince kısaltmalar ya da eklemeler yapardı. Matbaa onlarca insanı işinden etti. Bununla birlikte bu kez matbaada çalışan insanlara gereksinim duyuldu. Matbaalarda yüzlerce yıl insanların kitapları yayımlandı. Hem de olduğu gibi, hızlı bir şekilde. İnsanlar matbaayı sevmişti. Hızlıydı matbaa, yazıları okunaklıydı. Ne var ki onun da pabucu dama atılmak üzere. Şimdi kitapların kağıtlara basılmaması, sanal ortamda yayımlanması gündemde. Kitabın hışırtısına , kokusuna alışmış insanların dünyası birden boşalıveriyor. Şimdiden e-kitap furyası başladı bile. Baskısı tükenmiş kitaplar için de iyilikler düşünülüyor. Emin olun yakında kütüphanelerin kapısı çalınacak, bu alandaki güçlü firmalar bir kara delik gibi tüm kitapları yutacak.
- Ne ? diye bağırdı orta sıralarda oturan bir kitap.
- Hiç şaşırmayın. Tam da böyle olacak. İnsanlar sizi raflarda değil ekranlarda görecekler. Onlar sizin adınızdan çok onun kaç bininci kitabını okuduğunuzla ilgilenecekler.
- Olamaz! diye bir ses geldi.
- Anki, biraz önce söyledi. Birçoğunuz uzun süredir dışarıya çıkmamış. Bu söylediklerim olmaya başladı bile. Her gün gazetelerde bu konuyla ilgili haberler çıkıyor. Ben Sayın Dedki ile tanıştığımda sizlerin bu kadar geri olduğunuzu bilmiyordum. Otuz yıl bir raf köşesinde durmak inanın benim sayfalarımın alacağı bir şey değil. Dışarıda o kadar hızlı bir dünya var ki. Zaman hızla her şeyi eskitiyor ve müzeye gönderiyor. Belki de yakın zamanda baskı kitapların olduğu kütüphaneler müzeye dönüşecek ve insanlar size sadece uzaktan bakacaklar. Dokunmaları bile yasak olacak. Diyeceğim şu ki görünüşe göre bilgisayardan kaçışınız yok. O zaman çözümü bilgisayarda aramalıyız.
Bir kitap araya girdi:
- Bence herkes yazılarını silsin.
- Arkadaşlar dedi, Bilki. Bu da öneri mi?  Kitap aşkına! Bizim derdimiz insanlardan intikam almak değil. Biz okunmak istiyoruz. Sadece okunmak!
Salonda “ doğru “ sesleri yankılandı. “ Okunmak İstiyoruz!”
- Ne diyordum. Ha bilgisayar diyordum. Dışarıdakiler bilgisayar tutkunu olmuşlar. Bu tutkunun önüne kitapların geçmesi çok zor. İşte bu durum bana ilham veriyor. Şimdi size çözümü açıklıyorum.
Solanda bir sessizlik oldu. Bilki devam etti:
- Bence bizler her eve girmiş ola bilgisayarlara girersek çocuklarla buluşmuş oluruz.
- Çocukların odalarına gitsek ne olacak, okunmadıktan sonra, diye seslendi bir grup.
- Sizi anlıyorum arkadaşlar, dedi Bilki. Bilgisayarı tanımadığınız için böyle konuşuyorsunuz. Bilmediğiniz bir şey var.
- Neymiş o?
- Bu raflar sizi okuyabilir mi?
Kitaplar sessizliğe gömülürken bir tanesi: 
-   Hayır, dedi.
- İşte o düşman dediğiniz bilgisayar sizi okuyabilir.
- Bilgisayar bizi okusa ne olacak? Anlamaz ki! Yazarımız bizi makineler okusun diye yazmadı.
- Arkadaşlar! Beni yoruyorsunuz. Bilgisayar sizi kendisine değil çocuklara okuyacak.
- Ya dinlemezlerse, dedi bir kitap.
- İşte orada ben devreye gireceğim. Tabii ki Dedki’nin yardımıyla.
Dedki de şaşırmıştı:
- Neymiş o yardım?
- Bilgisayar virüsü.
Ne zamandır susan sağlık kitabı Sağki:
- Arkadaşlar sustum sustum;  ama bir yere kadar. Bu da ne demek oluyor. Kütüphane salonunda virüsten söz ediliyor. Üstelik bu virüsü bizim çoğaltacağımız söyleniyor.
- Sayın Sağki, dedi Bilki. Hassasiyetinizi anlıyorum; ancak bu virüsler mikrop değil. Bilgisayar programı. Yani bilgisayarları istediğimiz doğrultuda çalıştıran bir program.
- Sonra ne olacak?
- O program bizim dijital halimizi çocuklara okuyacak.
- Dinlemezlerse?
- Dinleyecekler; çünkü bilgisayar onlar uyuduktan sonra açılacak.
- Arkadaşlar! dedi bir kitap. Kendimizi okutmak da ne demek?
- Arkadaşlar Sağki burada, isterseniz kendisine sorun. İnsanlar uyuma sırasında da söylenenleri duyabiliyorlarmış.
Sağki biraz yatışmış olarak:
- Şey,  aslında doğru. Özellikle uykunun ilk anında söylenenler beyin tarafından algılanabiliyor.
- Gördünüz mü? dedi Bilki. Şimdilik benim söyleyeceklerim bu kadar.
Alkışlar ve ‘yaşasın’ sözcüklerinin ardından Anki:
- Arkadaşlar, Bilki’ye sizlerin huzurunda teşekkür ediyorum. Sıradan bir ders kitabı olmasına rağmen kendisini geliştirmiş. Umarım Dedki ile işbirliği yapıp kısa sürede sözünü ettiği programı yazar. Bence bugünden itibaren bu işe ağırlık verelim.
 Kitaplar homurtular eşliğinde toplantı salonundan çıkarken sabahın ilk ışıkları kütüphaneye dolmaya başlamıştı. Kitaplar biraz rahatlamış bir halde raflarına yerleştiler. Toplantı salonuna giderkenki karamsarlıktan eser yoktu. Gülmece kitapları şaka bile yapıyordu.
 Yirminci Bölümün Sonu