Doğan Öğretmen rüzgârı arkasında bırakarak içeri girdi. Paltosundaki karları silkelerken kapının ardındaki değneği düşürdü. Yasin Ağa kalkıp değneği duvara dayadı. Öğretmene yer gösterdi. Kalabalık, beklenen konuk gelmiş gibi rahatladı. Yasin Ağa, gaz lambasının yanında oturan Yelken Asım’a:
“Asım, açıver şu ışığı biraz!” diye seslendi.
Yelken Asım, omzunda asılı ceketi düşürmemeye dikkat ederek kalktı, gaz lambasının düğmesini çevirdi. Ortalık biraz daha aydınlandı.
Öğretmen, gösterilen yere oturdu. Nefesi ile ellerini “hoh”ladı. Bakışlarını içerdekilerin üzerinde gezdirdi, selam verdi.
“Merhaba” lar domino taşları gibi dolandı oda boyunca.
Selamlaşma bitince kısa bir sessizlik oldu. Yasin Ağa, kasketini düzeltti. Öksürür gibi yaptı. Söze girecekti ki kapı yeniden açıldı. Gelen, Tahsin Ağa’ydı. O da üzerindeki karları gelişi güzel silkeledi. Sedirdekiler sıkışıp yer açtılar. Başka gelecek kalmamıştı. Yasin Ağa, Tahsin Ağa’yı süzdü. Onu her zamanki halinde görünce sevindi. Sonra kendi içine yöneldi bakışları: “Yetişir bunca beklediğim, bu akşam bu iş bitecek.”
“Selamün aleyküm!” dedi Tahsin Ağa.
“Aleyküm selam!” dedi kalabalık.
Yasin Ağa, sabahtan öğretmeni görüp anlatmıştı olacakları. “Biliyorsun.” demişti. “Benim de Tahsin Ağa ile beş yıldır süren bir hesabım var. Bugün sırası, kurtuluşu yok bu akşam.”
Sonrasında kahveye geçip çaylarını yudumlarken, öğretmen:
“Biliyorsun Yasin Ağa, ben kimse ile kötü olmak istemem. Sizin Tahsin Ağa ile olan hesabınıza da karışmam.”
“Yanlış anladın öğretmenim. Senden yardım istemiyorum. Ben her şeyi ayarladım. Sadece telaşlanma diye haber vereyim dedim. Ne de olsa hâlâ misafirimiz sayılırsın.”
Yasin Ağa bu sözünden sonra uzaklara bakmış, havayı koklamıştı. Akşam kar yağacağını, rüzgâr eseceğini kestirince dekorunu ayarlamış bir tiyatrocu gibi sevinmişti.
İşte şimdi evinde toplamıştı köy halkını. Kimsenin bir şeyden haberi yoktu. Bu akşama gelene kadar daha kaç kez konuk ağırlayan Yasin Ağa, öğretmene dönerek:   
 “Anlat Doğan Öğretmenim, anlat da dinleyelim!” diye söze girdi.
Bu toplantılarda adet olmuştu. Söze öğretmen başlardı. Görünürde ona “anlat” denirdi de anlatan kendileri olurdu.
Doğan Öğretmen “anlat” sözünü duyunca düşüncelere daldı. Anasının “oğlum” diyen sesini özleyişini mi, babasının vakitsiz ölümünü mü, kardan cehenneme dönen yaşayışını mı, kalbindeki boşluğu mu anlatsın, bilemedi. 
“Eee soğukla aranız nasıl?” deyiverdi.
Kalabalık, sihirli bir cümle söylenmiş gibi rahatladı.
Tahsin Ağa iki elini göğsünde birleştirdi, Kitapsız Ali sedire yaslandı, Çengel Ahmet öğretmene döndü. Çulsuz Kazım uzaklara bakındı, bir pervane gaz lambasında kavruldu. Yasin Ağa:
“Kış sert geçiyor, köyü kurt basmazsa iyidir.” diye yanıtladı öğretmeni.
“Kurt da mı basar?” dedi Doğan Öğretmen.
Kalabalığın ortasında oturan Çengel Ahmet, o zaman söze girdi:
“Basmayıp ne yapsın hayvan, can taşıyor. Açlıktan ölecek değil ya. Aç köpek fırın deler.” diyerek daldı. Eskilere gitti. Kalabalığın gözü ondaydı. Ağır ağır konuşmayı sürdürdü:
“Bazı kışlar işi zıvanadan çıkarırlar. Hiç unutmam bir kış zemheri uzamıştı. Kar, soğuk, buz aman vermiyordu. Doğumlar, ölümler, hastalıklar... O yıl ne çekmiştik kurtlardan.”
Kitapsız Ali girdi söze:
“Soysuz hayvan, bir koyunla kalsa iyi, ille sürüyü telef edecek.”
Şimdi odadakiler kurtları koyun boğazlarken hayal ediyorlardı. Yüzleri buruşup buruşup düzeliyordu. Kimi kan görmüş gibi irkilip geri çekiliyor kimi yumruğunu sıkıyordu. Öğretmen, bir masalın içinde gibiydi.
Anlatıcılar sürdürdü konuşmayı. Gaz lambası gözlerde titriyordu. Yüzlerdeki çizgiler derinleşiyordu. Rüzgarın uğultusu içeri kadar geliyordu. Pencerelerin tahta kapakları gıcırdamaya başlamıştı. Yasin Ağa, Tahsin Ağanın ardındaki saate baktı göz ucuyla.
Doğan Öğretmen, yeni bir soru attı ortaya:
“Zor olmuyor mu, böyle yaşamak?”
Yasin Ağa sözü kimseye bırakacak gibi görünmüyordu:
“Zor olmasına zor; amma alışıyor insan. Biz bu karın içine doğduk, büyüdük. Başka türlüsünü bilmeyiz. Hem akvaryumdaki balık ne bilsin denizi!”
Yelken Asım, omzundaki ceketi düzeltti. Yasin Ağa’nın son sözü gibi bir şey söylemek istedi. Öğretmene döndü:
“Değerli hocam, kolayı bilmeyen zoru kolay sanır.”
 Sohbet epey ilerlemişti ki içeri odanın kapısı açıldı. Kırmızı yanaklı bir kız, bir tepsi çay uzattı. Odayı bir sıcaklık kapladı. Kızın bakışları Doğan Öğretmenin üzerinden geçti. Sonra kendi içinde bir yangın başlattı. Doğan Öğretmen, başını hafifçe kaldırıp kıza baktı. Kızın gözlerinde gaz lambasının alevlerini gördü. İç kapıya yakın biri uzanıp aldı tepsiyi, dağıttı çayları. Kalabalığın avuçları işte o zaman ısındı.
Sonrası çayın yudumlanışı, keyif…
Ne zamandır susan Tahsin Ağa, çayından bir yudum alıp Doğan Öğretmene döndü:
“İçimiz dışımız kurt oldu, az da sizin oraları anlat. Anlat da dinleyelim!”