Yüz metre kadar yanlarında, yaktıkları ateşin ışığında balık yakalayan insanlar vardı. Erhan malzemeleri çıkarmadan yan tarafta balık yakalayanların yanına gidip bir şeyler soracağını söyledi. Erhan, karanlıkta kaybolur kaybolmaz bir köpeğin öfkeli havlamaları işitildi. ?Hav hav hav!? ardından Erhan ın korku dolu sesi: ?Hoşt, hoşt?? Neyse ki balıkçılar yetişip kurtardılar Erhan ı. Değilse balık keyfimiz başlamadan bitecekti.
Bir süre sonra Erhan geri döndü. Arabadan bir el feneri çıkardı. Bu fener kendi elektriğini kendisi üretiyordu. Üzerindeki yaylı kolu sıkıp bırakmak yeterliydi. Tek sıkıntı gırç gırç diye çıkardığı sesti.
Erhan malzemeleri çıkarıyor, Şener el fenerinin tutuyor, Erkin de:
-Ben de yapçam, ben de yapçam!? diyerek el fenerine uzanıyordu.
-Oğlum dur!
-Baba!
-Al o zaman, biraz yap da görelim.
Küçük Erkin in gücü el fenerini çalıştırmaya yetmiyordu. Bu arada Erhan dan bir ses:
-Ah!
-Ne oldu?
-Abi şu lambayı sen çalıştır Allah aşkına! Bak elime saplandı olta!
Gırç gırç?
Şener, gırç sesine daha fazla dayanamayıp topladığı çalı çırpılarla bir ateş yaktı. Hem, Erkin e de eğlence çıkmış oldu. Çünkü Erkin başlı başına bir gündemdi. Her saniye ağzından farklı bir istek çıkıyordu.
-Arabaya bincem, suya taş atçam, ateşi karıştırcam, baba çişim var?
- Oğlum dur, oraya değil. Ateşi zor yaktık zaten.
-Baba!
Şener, ?Ya sabır!? deyip çocuğu kolundan tuttuğu gibi karanlığa doğru gitti. Geldiklerinde Erhan iki oltayı suya savurmuş, ateşin odunlarını düzeltiyordu. Bu arada oltalardan birinin zili gümbürtüyle çaldı. Oltaya sırtı dönük haldeki Erhan ok gibi fırladı. Meğer oltaydı sallayan balık değil de Erkin miş.
-Oğlum gel buraya!
-Tamam baba.
Uzun bir süre oltalardan ses çıkmadı. Erhan moralini bozmuyor balıkçılıkla ilgili bir sürü hikâye anlatıyordu.
-Abi bu işler böyledir. Balığın oltaya ne zaman vuracağı belli olmaz.
-Baba, balıklar karanlıkta yemi nasıl görecek?
-Erhan amcana sor oğlum.
-Erhan amca?
-Balıklar görür Erkin sen anlamazsın.
Geleli iki saat olmuştu. Yan tarafta balık tutanlar on bir buçukta gitmişlerdi. Bir saatte öyle geçmiş saat on iki buçuk olmuştu. Oraya buraya bulaşmaktan, zilleri boş yere çalıp Erhan amcasının yüreğini hoplatmaktan yorgun düşen Erkin, arabanın arka koltuğunda mışıl mışıl uyuyordu. Erhan şu zamana kadar birkaç ağaç kökü dışında bir şey yakalayamamıştı. Hâlâ alttan almıyor, konuşuyordu:
-Sular çekilmiş abi. Ben hayatım boyunca bu kadar olta kaptırmadım.
-Ya!
-Ne diyorsun, Kaptırdıklarımı da balıklar kapmıştı. Şu küresel ısınma yok mu?
Hava iyice serinlemişti. Şener hafiften titriyordu. Bu yüzden ateşe birkaç odun daha attı. Erhan a döndüğünde onun oltaları sinirli bir şekilde sudan çektiğini gördü.
-Ne oldu Erhan, hayırdır?
-Abi bu uğursuz yeri değiştirelim. Burada çok ağaç kökü var. Biraz yukarı gidelim.
-Vallahi bu balık avı sana kök söktürdü Erhan.
-Gece vakti yaptığın espriye bak. Sen biraz sonra görürüsün.
Kısa sürede otuz metre kadar ileri yerleştiler. Saat sabahın dört buçuğu olmuştu. İkisinin de gözlerinden uyku akıyordu. Az ilerdeki ateşleri baygın baygın yanıyor, rüzgâr etrafa kıvılcım saçıyordu. Erhan uykulu gözlerle eski bir balık macerasını anlatırken zillerden biri çaldı. Erhan yerinden fırladı. Olta o kadar eğilmişti ki neredeyse kırılacaktı. Erhan, usta bir balıkçı edasıyla misinayı birden çekmiyor, bir gevşetip bir topluyordu. ?Şaşkın gözlerle kendisine bakan Şener e de ?Balığı yoruyorum.? demekten geri durmuyordu. Şener de ?Bizi yorduğun yeter, biraz da onları yor; sen bu işi iyi yapıyorsun.? diye takıldı. Ardından arabanın bagajındaki kovayı alıp geldi.
Erhan, karanlıkta derya kuzusunu eliyle yokladı. Gerçekten de büyük bir balıktı. Balığı içi su dolu kovaya attı. Oltasına yem takıp tekrar savurdu. Keyfi yerine gelmişti. Daha oltasını yeni savurmuştu ki diğer oltadan ses geldi. Şener: ?Rast gelmeye başladı galiba!? deyince oltalardan birindeki balığı çıkaran Erhan:
-Hey yavrum be, nerede öğrendin balık tutmayı? diye kendi kendini övüyordu.
Şener:
-Bu işin öğrenmesi mi var, bak ben bile yakalayabiliyorum işte.
-Hazır balığı herkes çeker ağabeyciğim. Sende balık kültürü yok balık kültürü. Önemli olan hazır balığı çekmek değil. Mesele suyu koklayabilmekte!
-Sen şu balıklara dua et Erhan. Yoksa ağaç köklerini koklayıp duracaktın.
Erhan iyice coşmuştu. Keyfine diyecek yoktu. Bu arada saat epey ilerlemiş, gün doğmaya başlamıştı. Balıklar kovaya sığmaz olmuştu.
Gece, yerini aydınlığa bırakırken gölet yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı. Önce dubalar, sonra beyaz şeritler, sonra da küçük bir kulübe? Burası baraj gölünün kıyısına kurulmuş küçük bir balık çiftliğiydi. Bu kadar balığın kısa sürede yakalanması boşuna değildi. Bunu ilk Şener fark etti.
-Oğlum baksana burası balık çiftliğiymiş!
Erhan pişkin pişkin,
-Balık değil mi abi?
-Hadi hadi olan oldu, adımız balık hırsızına çıkmadan gidelim buradan.
Eve geldiklerinde herkes uyuyordu. Onlar da balıkları dolaba koyup uykuya daldılar. Öğleye doğru kalktılar. Sıkı bir kahvaltıdan sonra dışarı çıktılar. Akşam yemeğinde yine herkes bir aradaydı.
Yemekte balık vardı. Kadınların tüm ısrarlarına rağmen hiç kimse balık avından söz etmiyordu. Şener in eşi bir ara: ?Bunlar kültür balığına benziyor.? deyince Erhan yutkundu. Şener araya girip arkadaşını kurtardı: ?Ha kültür balığı, ha balık kültürü ne fark eder ki!?
Bu yazı 1046 kere okundu.
|
Gazetemizle Canlı Görüş
Özlem YILDIZ
