Annem her zaman söyleyip dururdu: ?Sokma akıl para etmez, önemli olan içinde olması.? Ben bu konuyu yeni yeni düşünmeye başlayınca şunu fark ettim: Öğrendiklerim, okuduklarım, duyduklarım? beni bir yere kadar şekillendiriyor. Özümde olanlarsa her zaman benimle.
Yeni bir müzik aleti aldım kendime: Yan flüt. Kırkından sonra saz çalmak derler ya biraz da öyle. Aslında daha otuz beşindeyim, kırkıma kadar daha birkaç müzik aleti eskitirim. Yan flütün temel notalarını çözdüm bile, belki de içimde olduğundan, ne bileyim! Daha küçük bir çocukken kasabadaki evimizin depolarında müzik aleti olabilecek bir eşyayı aradığımı çok iyi anımsıyorum. Hatta tütünlere zehir atığımız ilaç motorum biz öyle derdik- benzin deposunu mandolinin tulumu gibi kullanıp ilkel bir müzik aleti yapmıştım. Bu konuda beş kiloluk çiçek yağı tenekeleri ile de çok uğraştım.
Şimdi az çok olanağım var? İşte az önce söyledim yan flüt aldığımı. Aslında biraz da çocuklar görsün diye. Bir gün, bir müzik aleti çalmak isterlerse benim gibi ardiye ardiye dolaşmasınlar. Zaten şehir evinde büyüyorlar. Ardiye yok, depo yok. Evin altını üstüne getirseler ki çok iyi beceriyorlar- annelerinin saç tokalarından ilginç bir şey bulamayacaklar.
Bizim için öyle miydi? Hiçbir şey bulamazsak söğüt dalından, ya da tütünleri kuruttuğumuz kargılardan düdük yapardık. Sonradan aynı kargılardan ?ney? yapıldığını da öğrendim. O zamanlar nereden bilecektim, eğer bilmiş olsam belki de şimdi neyzendim. Hoş bir neyzenimiz var zaten; ama fena mı olurdu bir tane daha? Ha, biraz da hicivli şiir lazım; ama ne belli belki o da içimizde vardır. Günü gelince çıkmıyor mu içimizdekiler?
?Sokma akıl para etmez, önemli olan içinde olması.? Ya işte böyle! İnsan boş sayfanın başına geçince söze nereden başlayacağını bilemiyor. Harfler, notalar gibi yan yana dizilmek için sıraya geçiyorlar. Ben artık notaları yan yana getirecek yaşı çoktan geçtim. Daha nota okumayı bile bilmiyorum. Ha, içimde kulaktan öğrendiğim şarkılar var; ancak şarkı çalmak da başkasının yazdıklarını okumak gibi, insan bir yerden sonra kendisi de şarkı yazmak istiyor. Benim derdim biraz da bu. Notalardan korkuyorum belki; ancak harfler bana yakın. Onlardan hiç korkmuyorum. Oturdum mu sayfalar dolusu yazabiliyorum.
Yan flüt mü? O biraz da gitarla çalmayı ezberlediğim parçaları bir kez de flüt sesinden duymak için. Bir de çocuklar? Hem mademki içimde var, neden olmasın? Hele bir flütü öğreneyim de kırkıma gelmeden bir de iyi bir saz alacağım kendime. Ne diyordu annem: ?Sokma akıl para etmez, önemli olan içinde olması.?
Bu yazı 648 kere okundu.
|
Gazetemizle Canlı Görüş
Özlem YILDIZ
