Çocuk ve şiddet dediğimizde birden fazla alt başlığı barından bir konu aklımıza gelir. Çünkü şiddet, kimden kaynaklandığı ve kime yönelik olduğuna göre bir birinden ayrı olarak ele alınması gerekir. Şiddeti bu ölçüte göre gruplandıracak olursak şu alt başlıklar ortaya çıkacaktır:
1.Ailede eşler arasında uygulanan şiddet
2.Ana babanın çocuğa uyguladığı şiddet
3.Çocuğun anne ve babasına uyguladığı şiddet
4.Öğretmenin öğrenciye uyguladığı şiddet
5.Öğrencinin öğretmene uyguladığı şiddet
6.Öğrencinin öğrenciye uyguladığı şiddet ( Akran çocuklar arasında şiddet)
   Bu yazımızda ağırlıklı olarak akran çocuklar arasındaki şiddet üzerinde duracağız. Okulda şiddet davranışları gösteren çocukların bu davranışları, diğer arkadaşları ve öğretmenler için sıkıntı kaynağı olabiliyor. Çocuğun bu davranışları sonucunda yetişkinlerle iletişimi iyice kötüye giderken, lideri olduğu bir hayran kitlesi de edinebiliyor akranları arasında. Kendi sosyal çevresinde elde ettiği bu saygınlık, çocuk için değerli oluyor. Yani olumsuz davranışı aslında kendi sosyal çevresinde edindiği saygınlıkla pekiştirilmiş oluyor. Bu da tehlikenin büyümesine neden olabilmektedir.
   Şiddet davranışının ortaya çıkmasında aile ortamının etkisi büyük oluyor. Evde şiddet türlerine maruz kalan ya da şiddete şahit olan çocuklar, kendilerine uygulananları ya da gördüklerini, okul ortamında diğerlerine uyguluyor. Böylelikle evde hissedemediği “güçlü olma” ve “saygı görme” algısını, bu şekilde yaşamaya çalışıyor. Benzer biçimde, anne ve babayla kaliteli zaman geçiremeyen çocuklar şiddet yoluyla sıkıntılarını dışa vururlar. Bilgisayarda şiddet oyunlarına uzun zaman ayıran, şiddet içerikli programları izleyen çocuklar, bunları gerçek hayatlarına yansıtırlar.
   Şiddet uygulayan çocuklar genellikle sıkıntılarını başka türlü nasıl gidereceklerini bilmeyen çocuklardır. Evde de benzer davranışlara maruz kaldıkları ya da şahit olduklarından, öfkelenen kişinin kendinden daha zayıf olana vurabileceği, küfredebileceği gibi bir bilgiyi öğrenirler. Dolayısıyla onlara göre dayak, “hak edilebilir” bir şeydir. “Dayağın meşru bir nedeni vardır” algısına sahiptirler.
   Tüm bu bilgilerden yola çıkarak şiddet davranışının doğuştan değil; sonradan öğrenilen bir olgu olduğunu net bir biçimde söyleyebiliriz.
   Okul içerisinde arkadaşlarına vuran, inciten çocukların az da olsa yaptığı olumlu davranışlar okuldaki eğitimcilerin gözünden kaçabiliyor. Çocukları yaptıkları zararlı davranışların sonuçlarıyla yüzleştirmenin yanı sıra olumlu davranışlarına da vurgu yaparak ödüllendirmek – ki övmek de bir ödüllendirme biçimdir- çocuğun değerli olduğunu hissetmesini sağlayacaktır. Çocuk, yetişkinlerden aldığı pozitif geri bildirimleri kaybetmemek için çabalamaya başlayacaktır.
   Çocuğu cezalandırırken “yaptığı davranış”ın doğru olmadığını söylemek daha sağlıklıdır. Çocuğu, bir kişilik özelliğiymiş gibi yaptığı davranıştan dolayı etiketlemek ise davranışının iyileşmesini sağlamaz. Davranışın kötüye gitmesine neden olur. Çünkü çocuk eğer “yaramaz” ya da “beceriksiz” etiketlerini yetişkinlerden duyarsa, öyle olduğuna inanır. Bu etiketlendirmeler çocukta değişemeyeceği algısı oluşturur. Bu durumda, istenmeyen davranışları sürecektir. Şiddet gösteren çocukların aileleriyle de görüşerek ev içindeki ilişkiler hakkında bilgi edinmek ve ailelere tavsiyelerde bulunmak gerekebilir.
   Şiddet sadece yaşanarak ya da yakın çevrede şahit olunarak öğrenilmez. Görsel medya da bazen bu konuda tetikleyici rol oynar. Belli yaşlarda çocuklar (özellikle ergenlikte) seyrettikleri filmin başkahramanı ile kendilerini özdeşleştirirler. Kendilerini onun yerine koyar, o film kahramanını kendilerine örnek model alırlar. Dolayısıyla şiddetle mücadelede medya yayınları hafife alınmaması gereken bir konudur.