EVDEKİ SORUNLARLA BAŞETMEDE İŞBİRLİĞİ
(öğretmen-öğrenci-veli ilişkisi)

Ana-babaların gözünde öğretmenler çocukların öteki ana-babalarıdır, öğretmenlerin gözünde de ana-babalar çocukların öteki öğretmenleridir. Ancak bu rekabet anlamında değil de yardımcı olarak düşünülmelidir. Yani veli ve öğretmen hiçbir şekilde rakip değillerdir, olamazlar da. Öğretmen ve veli aynı çocuğun daha iyi eğitilmesi için gayret sarf eden kişilerdir. Yani aynı olayda elini taşın altına koyması gereken iki kişi. Olaya bu açıdan baktığımızda öğretmen ve veli işbirliğinin ne kadar önemli olduğu göze çarpıyor.
 Eğitim doğumla başlar, ölüme kadar devam eder, ana-babalar, bebeklere bir şeyler öğrensin diye özgürlük tanırken bebekler yürümeye, konuşmaya başlayınca “eğitmeye” ve “ders vermeye” başlarlar. Ödül ve ceza vererek onları zorlarlar. Öğretmen ise bu sürece çok daha sonra yani çocuk 6 yaşına girdiğinde dâhil olur. Öğretmen işe profesyonel olarak yaklaşacağı için hem o güne kadar eğitim adına yapılan yanlışlıkların düzeltilmesi, eksik kalan yönlerin ele alınması, bazı davranışların pekiştirilmesi, yeni şeylerin nasıl öğretileceği ve nelerin öğretileceği gibi konularda anne babaların en büyük yardımcısıdır..
 Ana babalar ise okulda öğretmenin derste işlediği konularla ilgili verdiği ödevleri yaparken öğrencinin yanında görev yapan belletmen gibidirler. Öğretmenin öğrenciye kazandırmayı hedeflediği olumlu davranışların pekiştirilmesinde de ana baba faktörü oldukça önemlidir. Her iki tarafın da amacı çocuğun iyi yetişmesi olunca öğretmen ve veli arasındaki işbirliği kaçınılmaz oluyor.
 Ana baba öğretmen işbirliğinde anne babalara ciddi sorumluluklar düşmektedir. Çünkü sonuçta öğretmen çocuğun yaşamında belli bir zaman diliminde etkin rol alacaktır. Anne ve babalar bu dönemde öğretmenin profesyonelliğinden en üst düzeyde yararlanma yoluna gitmelidirler.
 Anne babalar çocuklarıyla iletişim kurmaya çalışırlarken bazen farkında olmadan tüm iletişim engellerini bir arada kullanabilmektedirler. Ana-babaların öğrenim çağındaki çocuklarının eğitimlerine katkı vermeleri için yapabilecekleri en önemli şeylerden birisi çocuklara öğrenmeleri için sadece “izin” vermek ve onlara bu konuda gerekli şartları oluşturmak olacaktır.
 Ben senin yaşındayken…diye başlayan cümlelerle işe başlayıp onlara öğüt vermeleri çocukların eğitimine olumlu katkı sağlamayacaktır. Dolayısıyla çocukların dinleyerek değil, yaparak öğrenebilmesi için ev ortamını zenginleştirmeleri daha yararlı olacaktır.
 Ana-babalar genellikle çocuklar tarafından “işe alınmadan” onlara bir şey öğretmeye kalkışırlar. Aslında “ustalık” çocuğa kendisini yetersiz hissettirdiği için öğretmeye engeldir. Ailenin en önemli görevlerinden biri çocukların güvenli bir “liman”, kabul ortamı, dış dünyada incindiklerinde, belki de başları derde girdiğinde barınabilecekleri bir “sığınak” sağlanmaktır.
 Çocukların okuldaki sorunlarına yardımcı olmanın yolu da, çocukların kendi sorunlarını üslenmesine izin vermektir. Ana-baba çocuğun sorununu kendi sorunu olarak algılamamalıdır, kendilerini ondan ayrı tutabilmelidir. Fakat bu zordur, çünkü çocuk anne-babanın “canlarının bir parçası” dır.
 Ana-babalar ben-iletileri, etkin dinleme ve yöntem 3’ü kullanarak öğretmenleri etkileyebilirler.
 Çocuğun okulu ile ilgili ipuçlarını; oradaki insanlar arasındaki ilişkilerin niteliğini verir. Eğer okulda yöntem 1 kullanılıyor, çocuklar yıkıcı sen-dilinin hedefi oluyorsa merdivenlerin halı ile döşenmiş olması, bilgisayarlarla donatılmış olmasının bir anlamı yoktur.